Γιατί Πρέπει Να Πουλήσουμε Τα Νησιά Μας

Όλα ξεκίνησαν από μια μπούρδα Γερμανού βουλευτή, αλλά σκέψου: Είναι μια από τις καλύτερες ιδέες ever.
Σκορπιός
Τις τελευταίες ώρες συζητιέται αυτό το νέο άρθρο... του «Guardian» περί πώλησης ελληνικών νησιών για την αντιμετώπιση της κρίσης, κι όταν λέμε «συζητιέται» καταλαβαίνεις, τύποι στα καφενεία του 2010 (δηλαδή το Twitter και το Facebook) γράφουνε «οι ξαίνη θέλουνε να ξεπουλήσουμαι την πατρήδα mas» ή άλλα τέτοια. Όπως είχαν ξανακάνει λίγους μήνες πριν, όταν ένας Γερμανός βουλευτής είχε πει το ίδιο, λιγότερο κομψά. Αλλά κάνε ένα διάλειμμα, και σκέψου το λιγάκι. Η «πώληση νησιών» (και ο ορισμός σηκώνει λίγη κουβέντα) δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα. Και υπό προϋποθέσεις μπορεί να είναι η σωτηρία μας.

Εσύ, βέβαια, που αγαπάς την πατρίδα μας με τα ψηλά βουνά και οι κάμποι, όταν ακούς «θα πουλήσουμε τα νησιά μας» φαντάζεσαι ότι, π.χ., θα δώσουμε τη Σαντορίνη στους Σαουδάραβες και μετά θα είναι Σαουδαραβικό έδαφος, και θα πηγαίνουμε με διαβατήριο. Που βέβαια δεν ισχύει. Πρώτον, γιατί κανείς δεν είπε να πουληθεί κατοικημένο νησί (227 είναι όλα όλα — έχουμε άλλα 5500 ακατοίκητα), καθώς κάτι τέτοιο πρακτικά δεν είναι εφικτό και βέβαια δεν είναι επιθυμητό από κανέναν. Αλλά και τα ξερονήσια που 'χουμε, τα οποία είναι μπόλικα, και τα οποία κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να κατοικηθούν ποτέ, κανείς δεν είπε να «πουληθούν» per se. Μπορούμε να τα κάνουμε leasing για 99 χρόνια, ας πούμε, να τα πάρει ο τάδε μεγιστάνας να φτιάξει βίλα, να φτιάξει ελικοδρόμιο (ποιοι θα τα χτίσουν αυτά; Αλβανοί οικοδόμοι που δουλεύουν για Έλληνες εργολάβους, ποιος άλλος), να τα γεμίσει έπιπλα (από Έλληνες εμπόρους) και να στέλνει το σκάφος απέναντι στην πόλη για να αγοράζει προμήθειες από τους Έλληνες ψιλικατζήδες και σουπερμαρκετάδες. Ο Σκορπιός στις δόξες του συντηρούσε όλο το Νυδρί απέναντι.

Η ιδέα είναι η εξής: Τα νησιά είναι οικόπεδα περιτριγυρισμένα από νερό. Είναι real estate. Όπως κανείς (ΟΚ, εκτός από τους περιβαλλοντολόγους και κοντόφθαλμους γείτονες) δεν διαμαρτύρεται αν το κράτος αποφασίσει να νοικιάσει για 99 χρόνια μια παραθαλάσσια έκταση για να χτίσει ξενοδοχείο η Hilton (επένδυση είναι, δικά μας λεφτά είναι), έτσι θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε και τα νησιά. Έχουμε βέβαια την ευαισθησία την ιστορική γιατί τα νησιά τα περισσότερα είναι στο Αιγαίο, και τα παλιά τα χρόνια η γειτόνισσα και φίλη Τουρκία κάπως στρίτζωνε που ενώ έ!
χει τη μια όχθη της θάλασσας δεν έχει σχεδόν κανένα νησί, αλλά όπως γίνεται με όλα τα ιστορικά κόμπλεξ στον κόσμο του 2010, καλό θα είναι να το ξεπεράσουμε. Άσε που αν έχει νησί στο Αιγαίο ο Αμπράμοβιτς, που έχει τόσες θαλαμηγούς με αντιπυραυλικά συστήματα όσα θωρηκτά έχει το Ελληνικό ναυτικό, δεν αποκλείεται να κουλάρουνε λίγο και τις υπερπτήσεις οι γείτονες.

Πρέπει να το δούμε ως εξής: Οικόπεδα είναι. Δικά μας οικόπεδα. Μια χαρά μπορούμε να τα εκμεταλλευτούμε.

Αν το κάνουμε, βέβαια, υπάρχουν δύο σημεία συζήτησης, ένα καλό κι ένα κακό. Το καλό είναι πως αν ενεργοποιήσουμε αυτή μας την περιουσία, οι αγορές θα μας αγαπήσουν λίγο παραπάνω. Είναι prime real estate τα νησιά μας, μερικά από τα καλύτερα φιλέτα στη Γη (και πια δεν φτιάχνονται άλλα, αυτά είναι) οπότε αν δείξουμε ότι δεν κωλώνουμε να τα εκμεταλλευτούμε τσουπ, ξαφνικά και αυτόματα γινόμαστε πιο ελκυστικοί ως επένδυση.

Το κακό είναι ακριβώς το ίδιο.

Τα νησιά θα μπορούσαν να είναι μια σημαντική και μεγάλη ανάσα για τη χώρα, και μπορεί και να μας έλυνε το πρόβλημα βραχυπρόθεσμα, αλλά σε μια συγκυρία κατά την οποία υπάρχει η (μικρή, αμυδρή) ευκαιρία να αλλάξουμε τα κλασικά στραβά μας ως υποείδος, ίσως να μη θέλω να το λύσουμε έτσι το πρόβλημα, τραβώντας το υπερατού.

Κι αυτό είναι ένα θέμα συζήτησης για ένα άλλο post.

ΠΗΓΗ: http://www.yupi.gr/

Share on Facebook